ΟΛΗ η ΑΛΗΘΕΙΑ: Υπήρξαν ναι ή όχι νεκροί στο Πολυτεχνείο το '73; Απάντηση στα ψέματα εθνικιστών, ακροδεξιών και λοιπόν καπιταλιστικών απατεώνων

Η συμμαχία των απανταχού απατεώνων εθνικιστών, βοθροκάναλων, καπιταλιστών και ακροδεξιών, προσπαθεί εδώ και χρόνια να κάνει προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου γύρω από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το '73. "Δεν υπήρξαν νεκροί" σκούζουν, "η εξέγερση ήταν μια απάτη" κράζουν όλοι παρέα οι απατεώνες! Να όλη η αλήθεια: Και εξέγερση έγινε και πολλοί νεκροί υπήρξαν με αποκλειστική ευθύνη της φασιστικής δικτατορίας, η οποία μάλιστα, παρέδωσε και μια οικονομία σε μαύρα χάλια από τα σκάνδαλα και την κακοδιαχείριση. Ακολουθούν οι σύνδεσμοι με τα τεκμηριωμένα κείμενα και με τον πλήρη κατάλογο των δολοφονημένων από την εθνικιστική δικτατορία:

1. Αυτοί ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου [Ντοκουμέντα]
2. Μύθοι και αλήθειες για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου

Ακολουθεί η αποκαλυπτική συνέντευξη του οδηγού του τανκ που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου, ξημερώματα 17ης Νοεμβρίου '73:

«Τους έβλεπα σαν παράσιτα»: Τι λέει ο μετανιωμένος οδηγός του τανκ στο Πολυτεχνείο
 

Θεσσαλονίκη 1342-1349: Η πρώτη Κομμούνα στη νεώτερη ιστορία

…Ετσι από το 1345 που έγινε το νέο κίνημα των Ζηλωτών, ως τα 1349 η εξουσία της Κομμούνας στερεώθηκε. Στο διάστημα αυτό η Θεσσαλονίκη ήταν μια επαναστατική λαοκρατική δημοκρατία που δεν αναγνώριζε ούτε την κυριαρχία του Βυζαντίου ούτε το παλιό καθεστώς. Κάθε εξάρτηση από την Πόλη κι από το Παλάτι έπαψε. Η προδοσία του Απόκαυκου έδωκε στην επανάσταση ένα δυνατό σπρώξιμο προς τα αριστερά.

Στα τέσσερα αυτά χρόνια η Θεσσαλονίκη οργανώνεται εσωτερικά με ολότελα νέους θεσμούς. Οι Ζηλωτές κόβουν κάθε τους δεσμό με τη φεουδαρχία και οργανώνουν το πολίτευμα της Θεσσαλονίκης επάνω σε νέες λαοκρατικές βάσεις, δηλαδή στα χρόνια αυτά οργανώνεται η πρώτη Κομμούνα μέσα στη νεώτερη ιστορία. Κι από την άποψη αυτή, έχει μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον το κίνημα των Ζηλωτών.

ΒΙΟ.ΜΕ. ένα παράδειγμα χωρίς μιμητές

Το παρακάτω κείμενο προσπαθεί να αναμετρηθεί με το ερώτημα γιατί στην χώρα μας δεν αναπτύσσεται κίνημα καταλήψεων και αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων, παρότι έχουμε ζωντανό και ακμαίο, το πιο σημαντικό παράδειγμα πανευρωπαϊκά. Οι περισσότεροι γνωρίζουν την ΒΙΟ.ΜΕ. αποσπασματικά, σαν ένα ακόμη συνεργατικό εγχείρημα επιβίωσης που αναπτύχθηκε μέσα στην κρίση. Ή ακόμη χειρότερα σαν μια ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. που φτιάχτηκε στα πλαίσια της Κ.Αλ.Ο.[1] αυτά τα τελευταία χρόνια ή, ίσως, μόνο από τα φυσικά και οικολογικά προϊόντα που διακινούν οι εργαζόμενοι.

Αρκετοί, και μέσα σε αυτούς πολλοί άνθρωποι του κινήματος, αντιλαμβάνονται την περίπτωση της ΒΙΟ.ΜΕ. σαν μια μοναδική κι ανεπανάληπτη συγκυρία όπου συνέπεσαν κάποιες εξαιρετικές συνθήκες κι έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα. Και οι δύο απόψεις, πάντως, συγκλίνουν στην θεώρηση -που τείνει να παγιωθεί μέσα κι έξω από ομάδες κι οργανώσεις- πως η ΒΙΟ.ΜΕ. -είτε είναι κάτι σύνηθες, είτε κάτι σπάνιο- σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν αποτελεί κομμάτι, πόσο δε μάλλον παράδειγμα, για τους σύγχρονους εργατικούς αγώνες.

Σαν χτες, στις 7 Αυγούστου 1944, το Μπλόκο του Βύρωνα –«Σκοτώστε εμένα, φονιάδες!» | Το χρονικό του Μπλόκου του Βύρωνα

«7.8.44: Απ' τα ξημερώματα δύο γερμανικοί λόχοι πλαισιωμένοι από 800 γερμανοτσολιάδες μπλοκάρουν αιφνιδιαστικά μόνο ένα τμήμα του συνοικισμού Βύρωνα, συγκεντρώνοντας εκεί όλες τους τις δυνάμεις. Δεν επανέλαβαν το λάθος της διασποράς των δυνάμεών τους της προηγούμενης μάχης. Ξεκινούν την επίθεση από τη Λ. Υμηττού σε σχήμα λαβίδας. Αυτή τη φορά στην πρώτη γραμμή της επίθεσης βρίσκονται δύο γερμανικοί λόχοι και ακολουθούν οι έλληνες εθνικιστές (γερμανοπροδότες-συνεργάτες των γερμανών). 

Οι ελαφρές δυνάμεις του λόχου ΕΛΑΣ του Βύρωνα που είχαν επιστρέψει πριν ελάχιστες ώρες από το μπλόκο των ανατολικών συνοικιών, υποχρεώνονται σε υποχώρηση. Μερικές ομάδες εγκλωβίζονται στο μπλόκο. Ο εχθρός σχηματίζει κλοιό και με τη φοβερή δύναμη πυρός που διαθέτει κρατάει σε απόσταση ασφαλείας τις υπόλοιπες δυνάμεις του λόχου μας. Διαθέτουν πολυβόλα, όλμους, μπαζούκας.